තුෂාරි නේරංජා වික්රමසිංහ –
එවැනි මිනිස්සු යළි පහළ වෙනු ඇතිදැයි නොදනිමි. ජ්යෙෂ්ඨ ඉංජිනේරු විද්යාජෝති ගැමුණු සිල්වා වැනි මිනිසුන්ගේ නික්ම යෑම සදාකාලික හිදැස් නිර්මාණය කරන්නෙ එබැවිනි. අද අප දකින මහා සංස්කෘතික නිමැවුම්වල මෑත කාලීන ප්රතිසංස්කරණයන් පසුපස සිටි මහා සෙවනැල්ල ඔහුය. මෙරට සිටි ජ්යෙෂ්ඨතම ඉංජිනේරුවරයකු හා ගුවන් හමුදා නිලධාරියකු වන ගැමුණු සිල්වා ගැන මෙන් ම ඔහු මෙරටට කළ සේවය අළලා ඔහු ජීවමානව සිටි අවධියේ සිළුමිණ පුවත්පතේ මාධ්යවේදිනයක වන තුෂාරි නේරංජනා වික්රමසිංහ කළ සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් මෙසේ උපුටා පල කරමු. මෙම ලිපිය පල වී තිබුණේ සිළුමිණ සිත්මල්යාය අතිරේකයේ.
කුඩා කල ඔබේ තොරතුරුවලින් ම මේ කතා බහ අරඹමු?
මගේ මුල් ගම් පළාත කළුතර. අපේ පවුල එහි සිට තමයි කොළඹ පදිංචියට පසු කලෙක පැමිණෙන්නේ. මගේ පියා ඩේවිඩ් සිල්වා. එතුමා සේවය කළේ දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ. අම්මා වයලට් ප්රනාන්දු. මමතමයි පවුලේ වැඩිමල් ම දරුවා. මට බාල මල්ලිලා තිදෙනෙකුත් එක් නැගණියකුත් ඉන්නවා. මූලික අධ්යාපනය මම ලබන්නේ කළුතර ඥානෝදය විදුහලෙන්. ඉන්පසුව කොළඹ ආනන්ද විදුහලට ඇතුළත් වී විශ්වවිද්යාල ප්රවේශය ලබනවා. මගේ සරසවි ජීවිතය හරිම සුන්දරයි. 1962 දී මං පේරාදෙණිය විශ්වවිද්යාලයට ඇතුළත්ව 1969 දී යාන්ත්රික ඉංජිනේරු උපාධිය ලබා ගත්තා. කොහොම වුණත් අරගල නිසා විශ්වවිද්යාල ජීවිතය තරමක් දීර්ඝ වුණා.
උපාධියෙන් පසුව ඔබ මොනවද කරන්නේ?
මගේ උපාධිය ඉංජිනේරු අංශයෙන් නිසා මම රාජ්ය ඉංජිනේරු සංස්ථාවට බැඳෙනවා. විශේෂයෙන් ම එයට බලපෑවේ එවකට ඉංජිනේරු සංස්ථාවේ සේවය කළ කුලසිංහ මහත්මයා. ඒ කාලෙ ඉංජිනේරුවෙක් වෙන්න ඕනනම් බැඳෙන්න ඕනෙ ඉංජිනේරු සංස්ථාවට. ඉතින් මමත් බැඳිලා කුලසිංහ මහත්තයට පින් සිද්ධ වෙන්න ඉංජිනේරුකම හරියට ම ඉගෙන ගත්තා. කුලසිංහ මහත්තයාත් එක්ක වැඩ කරන එක ලේසි වුණේ නම් නැහැ. එතුමා අපිට මොනව හරි වැඩක් පැවැරුවා ම, ඒ ගැන මම දන්නෙ නැහැ සර් කියල කියන්න පුළුවන්කම් තිබ්බේ නැහැ. ඉංජිනේරු බීඑස්සී පාස් වෙලා තිබුණා නම්, හැමදේම දැනගෙන ඉන්න ඕන. ‘සර් මම සිවිල් ඉංජිනේරු නෙමේ කිව්වොත්’ ඔහුට හරියට කේන්ති යනවා. සිවිල් වේවා මැකැනිකල් වේවා ඉංජිනේරුවෙක් නම් ඒ හැමදේම දැනගෙන ඉන්න ඕනැ කියන ස්ථාවරයේ තමයි කුලසිංහ මහත්මයා හිටියේ. එනිසා ඒ කාලෙ කුලසිංහ මහත්මයා අපිට හරියට වැඩ දුන්නා.
මොනවද ඒ කාලෙ ඔබගේ දක්ෂතා?
ඒ කාලෙ අපිත් ඉතින් බොහොම කම්මැලියො. ආසාවෙන් වැඩ කරපු මිනිස්සුත් නෙමෙයි. (ඔහු සිනාසෙයි) ඒත් අපේ ගෙදරින් උගන්නපු දේ නිසාද මන්ද මගේ එක ගතියක් තිබුණා මට පවරපු වැඩක් බැහැයි කියන්නෙ නැතිව ෆේල් වෙන්නෙ නැතිව ඉවරම කරල දාන. විභාග නම් අනන්තවත් ෆේල් වුණා තමයි. ඒත් දුන්න වැඩේ නම් කවදාවත් ෆේල් කළේ නැහැ. ඒ අතර අපිට ලැබුණු අභියෝග අනුව කරපු සමහර දේවල් ලංකාවේ පළවෙනි පාරට කරපු දේවල් බවට අපිත් නොදැනීම පත් වුණා. ඒ කාලෙ පොඩි කොල්ලො විදිහට හුඟක් වෙලාවට මට ම පුදුමයි අපි ඒවා කළා නේද කියලා.
ඔබ ගුවන් හමුදාවට එක්වෙනවා නේද?
ඔව්. 1971 දි කැරැල්ල ආ වෙලාවෙදි. කුඩා කාලෙ ඉඳන්ම මට බොහොම ලොකු ආසාවක් තිබුණා ෆයිලට් කෙනෙක් වෙන්න. ඉතින් එයට ඒ කාලෙ ලන්ඩන් ඒ ලෙවල් සමත් වෙන්න ඕන. මම ලන්ඩන් ඒ ලෙවල් සමත් වෙලා හිටියේ. ඒත් මම ගුවන් හමුදාවට බැඳෙන්න යන විට ඒ වසරේ ෆයිලට්ලා බඳවා ගත්තෙ නැහැ. මෙහෙම ආසාවෙන් ඉන්නකොට මම ටියුෂන් කරලා මුදල් හොයාගෙන පෞද්ගලිකව එරෝප්ලේන් එළවන්නට පුරුදු වුණා. මොකද ඒ කාලෙ පැයකට ම එරෝප්ලේන් පුහුණුවට අය කළේ රුපියල් හැටපහ් වගේ ගණනක්. මේ අතරතුර මම එංගලන්තෙ තවත් විභාගයක් කළා. එරෝමැටිකල් සොසයිටි කියලා. මම තමයි ඒ වෙනකොට ලංකාවෙන් ඒ විභාගය අරන් සමත්ව තිබුණේ. 1971 දි මම ගුවන් හමුදාවට බැඳෙනවා. ඒකත් හරි අහඹු විදිහට සිදුවෙන්නේ.
ඒ කාලෙ කොළඹ මහජන බැංකු මූලස්ථානය අපි හදමින් ඉන්නේ. එහි බෝර දාන්න ඕනෙ ෆයිල් ගහන්න. මේ අතර එහි වැඩ කරමින් තිබුණු මැෂින් එකක් කැඩිලා. කුලසිංහ මහත්තයා මාව එය හදන්න එතැනට එවනවා. මම දකිනවා ගුවන් හමුදා මූලස්ථානයේ ක්රීඩා පිටියේ සම්මුඛ පරීක්ෂණය පවත්වනවා. මමත් එයට එකතු වුණා. දවස ම එතැන ඉඳලා කොහොම හරි ගුවන් හමුදාවට බැඳුණා. 71 දි ෆාස් අවුට් වෙලා මට ඕනෙ වුණේ ගුවන් යානා එළවන්න යන්න. ඒත් ඔවුන් මට කිව්වා අපිට එරෝ ප්ලේන් එළවන්න අය ඕන තරම් ඉන්නවා ඉංජිනේරුවො නැහැ. ඔයා ඉංජිනේරුවෙක් වෙලා ඉන්න කියලා. ඉතින් එයාර් ෆෝර්ස් එකේ ඉංජිනේරු අංශයේ ටෙක්නිකල් ඉංජිනේරුවෙක් විදියට වැඩ කටයුතු කළා. ඒ අතර ඉංජිනේරු සංස්ථාවෙත් වැඩ කළා. මේ අතරේ මට ප්රංශයට වසර තුනක ශිෂ්යත්වයක් ලැබුණා.
ගුවන් හමුදාවේ පූර්ණ සහයෝගයෙන් මම ප්රංශයට ගිහින් මගේ ශිෂ්යත්වයේ වැඩ කටයුතු සම්පූර්ණ කළා. කොහොම හරි 1979 දි මම ගුවන් හමුදාවෙන් ඉවත් වුණා. එදා ඉඳලා 2003 වසර වෙන තුරු ම ඉංජිනේරු සංස්ථාවේ විවිධ නිලතල හෙබවූවා. රටට දැයට විශාල වැඩ කොටසක් මේ කාලයේ මට කරන්නට පුළුවන් වුණා.
මොනවද ඔබ හොබවපු නිලතල?
මම පටන් ගත්තෙ ග්රේඩ් තුන ඉංජිනේරුවෙක් විදිහට. අවුරුදු 9 ක් ගුවන් හමුදාවට සේවය කළ නිසා මට ඒ වසර 9 තුළම තනතුරු මුකුත් ම ඉංජිනේරු සංස්ථවේ දරන්න බැරි වුණා. පසුව ප්රධාන ඉංජිනේරු, නියෝජ්ය සාමාන්යාධිකාරී, සාමාන්යාධිකාරී තනතුරු හෙබවූවා. සාමාන්යයෙන් ඉංජිනේරු සංස්ථාවෙන් සිදු වුනු වැඩ වලදී අපි බොහෝවිට සිදු කළේ යකඩ වැඩ, වේලි ගේට්ටු, බිල්ඩින් වගේ දේවල් තමයි හැදුවේ. ඒවායින් එච්චර අපේ නම් එළියට ගියේ නැහැ. නමුත් ආර්. ප්රේමදාස ජනාධිපති තුමා විවිධ දේවල් රටේ ඉදිකරන්න පටන් ගත්තා. ඒ යටතේ කවුරුවත් කරන්න බැහැ කියලා අත්හැර දාපු වැඩ සමූහයක් මම කළා.
ඉන් එකක් තමයි, මාලිගාවිල බුදු පිළිමය ඔසවපු එක. අනෙක ඛෙත්තාරාමෙට රාත්රී කාලයේ ක්රිකට් ගහන්න ලයිට් කණු සිටවපු එක. මේ වගේ බොහෝ දේවල් මම කළා.
ඛෙත්තාරාම ක්රීඩාංගණයට ලයිට් කණු සිටවීම පහසු වුණා ද?
ඛෙත්තාරාම ක්රීඩාංගණයට ලයිට් දාලා දෙන එක භාර වුණේ මට. මොකද ප්රේමදාස මහත්තයට අවශ්ය වුණා රෑට ලයිට් දාලා ක්රිකට් ගහන්න. මේ කතාව මට ඇහුණු වෙලාවෙ හිතුණා මේ මොන පිස්සු වැඩක් ද කියලා. ඒ කාලෙ ලෝකෙ ම රාත්රියට ක්රිකට් ගහන්න පුළුවන් ස්ටේඩියම් තුනයි තිබුණේ. ඒ ඔස්ට්රේලියාවේ මෙල්බර්න්, සිඩ්නි සහ පර්ත් විතරයි. මේ අතරින් හොඳ ම ක්රිකට් ස්ටේඩියම් එක වුණේ පර්ත්. ඉතින් පර්ත්වලට ගිහින් ඒ ගැන හොයා බලලා ඇවිත් මෙහෙ වැඩේ පටන් ගත්තා. ඒ කාලෙ අද වගේ නෙමෙයි කැමරාවල සංවේදීතාවය අඩුයි. ඉතින් කැමරාවට හොඳට බෝලය පේන්න ලයිට් අවශ්යයි. කැමරාව zoom කළා ම හොඳට බෝලය දිස්වෙන්න ඕන. මේ විදිහට අපි ක්රීඩාංගණය ඩිසයින් කරලා අඩි 200 ක් උස කණු 6 ක් ප්රංශයෙන් ගෙනල්ලා එක කණුවකට ලයිට් අනූ අටක් දාලා තමයි කණු ගැහුවේ. කණු ගහන්න හරි ම අමාරුයි. මොකද යටට යන්න යන්න මඩ.
ඉස්සර ඛෙත්තාරාමෙ කුණු ගොඩක්. මෙයට උඩින් පස් දාලා තමයි ක්රීඩාංගණය ගැහුවේ. මේ හැමදේට ම ප්රේමදාස මහත්තයා අපිට මාස 6 ක් වගේ කාලයක් තමයි දුන්නේ. මට ඔහු කිව්වා “මං ළඟ මිලියන පනහක් තියෙනවා. මේකට දෙන්නම්. හැබැයි ඒ මිලියන පනහ යොදවා මෙය කරන්නේ නැති නම් මම කිලිනොච්චියේ ඉඳල යාපනයට වතුර මේ මුදලින් ලබා දෙනවා” කියලා. අද මට හිතෙනවා එදා එතුමට මේ වැඩේ කරන්න දුන්නනම් කොච්චර හොඳ ද කියලා. මොකද අද මිලියන 5000 කින් වත් ඒ වැඩේ කරන්න පුළුවන් ද කියලා හිතන්න බැහැ. මේ කණු සකස් කරත්දී ක්රීඩාංගණයේ ක්රිකට් පිච් එකට හෙවණැල්ල නොවැටෙන්න ලයිට් කණු සවි කරන්න අවශ්ය වුණා. ඒ සඳහා මට ලොකු සහයක් දුන්නා ආචාර්ය නලින් ද සිල්වා. අදටත් දවසේ පැය විසිහතර පුරා ම ග්රවුන්ඩ් එකේ පිච් එකට ලයිට් කණුවල හෙවණැල්ල වැටෙන්නේ නැහැ. මේ කාර්යයෙන් පසුව මාව මිනිස්සු හඳුන්වන්න පටන් ගත්තේ ‘කණු ශූරි’ කියලයි.
මාලිගාවිල බුදු පිළිමය ඔසවන එකත් ඔබට ලොකු අභියෝගයක් වුණා නේද?
පුරාවිද්යා දෙපාර්තමේන්තුවේ එකසිය එක්වන සැමැරුම වෙනුවෙන් තමයි මාලිගාවිල බුදු පිළිමය ඔසවන්නට ප්රේමදාස මහත්තයා තීරණය කළේ. කුලසිංහ මහත්තයා තමයි මෙය භාරව කටයුතු කළේ. අපි උදව් වුණා. එයටත් ප්රේමදාස මහත්තයා කාලය ලබා දී තිබුණේ මාස 6 ක් පමණයි. ඉතින් මාස තුනක් ම ගත වුණා. මේ ගැන උනන්දුවක් කුලසිංහ මහත්තයාගෙ තිබුණෙ නැහැ. දවසක් ප්රේමදාස මහත්තයා අපිට සාකච්ඡාවකට කැඳෙව්වා. අපේ සභාපතිතුමා වුණේ එන්.ඩී. පීරිස් මහත්තයා. ඔහු මේ ගැන කිසි ම දෙයක් දැනගෙන හිටියෙ නැහැ. ප්රේමදාස මහත්තයා අහන ප්රශ්නවලට මෙයාට ගොත ගැහෙනවා. කොහොම හරි සාකච්ඡාවෙදි පීරිස් මහත්තයට ප්රේමදාස මහත්තය මෙහෙම කිව්වා.
“ඇන්ඩි දොඹේගොඩ බුදු පිළිමය තවම උස්සලා නැහැ. ඕක කරන්න බැරි නම් ඔය ‘ඇස්ඊසී’ එක වහල දානවා” කියලා බැණ වැදුණා. මමත් හොඳට ම බය වුණා. මොකද ඒ වෙනකොටත් එයින් සේවකයො තුන් දාහක් පමණ ජීවත් වෙනවා. මම පීරිස් මහත්තයගෙ කකුල පාගලා කිව්වා සර් මේක කරනවා කියලා කියන්න කියලා. ඒක ඇහුණු ප්රේමදාස මහත්තය මගෙන් ඇහුවා මේක කරන්න පුළුවන්ද කියලා. මම කිව්වා “පුළුවන් සර්” කියලා.
දොඹේගොඩ කැලේට ක්රේන් ගෙනියන්න බැහැ. අපි අපේ වර්ක් ෂොප් එකේ ම ක්රේන් එකක් හදා ගත්තා. අපි දැන් ඒ මඟින් බුදු පිළිමය ඔසවන්න උත්සාහ කරනා, කරනවා, ඉස්සෙන්නෙ ම නැහැ. පස්සෙ කරන්න ම දෙයක් නැති තැන අපිත් එක්ක වැඩ කරපු මිනිස්සු හැමදෙනාට ම කිව්වා මස් මාළු නොකා පේවෙලා තම තමන් අදහන දෙවිවරුන්ට බාරහර වෙන්න කියලා. දැන් වැඩේට සුමාන දෙකක් ඉතුරු. බුදුපිළිමෙ විවෘත කරන්න ප්රේමදාස මහත්තය ආරාධනා කාඩ්පතුත් මුද්රණය කරලා. ඒත් බුදු පිළිමය ඉස්සෙන්නේ නැහැ. මමත් දැන් හරිම දුකින් ඉන්නේ. මම හිතුවා දැන් සංස්ථාව වහන්න තමයි වෙන්නේ කියලා. මම එහි ලේකම්ට මගේ ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපියත් බාර දුන්නා.
ඒ ඇවිත් නැවත පිළිමය ඔසවන්න අවසන් උත්සාහයත් දරනවා කියලා හිතාගෙන කතරගම දෙවියන්ටත් භාර වුණා. ඉන්පසුව බුත්තල පාරේ තිබෙනවා කුඩා කෝවිලක්. එයටත් ස්තෝත්ර කියලා බාර වුණා. ඇවිත් මගේ සේවකයින් එක්ක බුදු පිළිමය ඔසොවන්න කටයුතු කළා. මෙන්න බොලේ මොන හාස්කමක් ද දන්නෙ නැහැ ටික ටික පිළිමය එසවෙන්න පටන් ගත්තා. අන්තිම දවසේ හවස තුනට විතර ප්රේමදාස මහත්තයත් එතැනට ඇවිත් අපිත් එක්ක පිළිමය කෙළින් කරලා ඔසවා තැබුවා. එය කවන්ද පිළිමයක්. මෙයට එතුමා මල් මාලයක් දාලා බැන්දා. එදාට පසුවදා එතුමට එරෙහිව විශ්වාසභංගයක් ගෙන ආවා. කවන්දයට වැන්ද නිසා තමයි මේ දේ වුණේ කියලා මිනිස්සු කතා වෙන්න ගත්තා.
මෙයින් පසුව එතුමා හිතුවා බුදු පිළිමයට ඔළුව දවස් හතරක් ඇතුළත සවි කරන්න ඕනැ කියල. ඉතින් බුදු පිළිමයත් සුදු යකඩ තීරු බස්සවමින් උපරිමයෙන් අපි සවිකළා. එදාට පසුව දා එතුමා විශ්වාස භංගය දිනුවා. ඔන්න ඔය විදිහට තමයි බිම වැටී තිබුණු මාලිගාවිල බුදු පිළිමය එස වුණේ. මේ අතර තවත් දෙයක් එතැන සිදු වුණා.
ඒ කාලෙ එල් ටී ටී ඊ එක යුද්ධ කරන කාලෙ S T F එකේ ආරක්ෂාව පිටයි මේ කටයුතු සිදු වුණේ. බුදු පිළිමය ඔසවන විට තවත් බාධාවක් අපිට තිබුණා. ඒ තමයි විශාල කළු මැදිරිය ගහක් එතැන තිබීම. විශාල වැස්සකුත් සුලඟකුත් ඇවිත් ඒ ගස පෙරළාගෙන ගියා. එය ඇත්තට ම ආශ්චර්යයක් වුණා.
ඔබ අතින් තවත් බෞද්ධ ස්ථාන බොහොමයක් ප්රතිසංස්කරණය වුණා?
ඔව්. මිරිසවැටිය, ජේතවනය, අභයගිරිය, තිස්සමහාරාමය වගේ බොහෝ සිද්ධස්තාන මම නැවත ගොඩනැගුවා. ජේ. ආර්. ජයවර්ධන ජනාධිපතිතුමා මිරිසවැටිය විවෘත කරන්නට ගිය මොහොතේ එය කොටස් දහ අටකට කඩාගෙන වැටුණා. පසුව මෙය ආණ්ඩුවෙ මුදල් සතයක්වත් නොයොදා මිනිසුන්ගේ මුදල්වලින් ගොඩනඟන්න තීරණය වුණා. මිරිසවැටිය වටේට පිංකැට දාලා මුදල් එකතු කළා. ඇත්තටම මිනිස්සු හරියට සල්ලි දුන්නා මෙයට. අපි මිරිසවැටිය ගොඩ නඟන්නට පටන් ගත්තා. ඒත් එය හරියන්නෙම නැහැ. චෛත්යය බඳින්නට ගන්න ගඩොල් කැට වතුරට තෙමුණු ගමන් කුඩු වෙලා යනවා. අනෙක ඒ ගඩොල්වල ප්රමිතියක් තිබුණෙත් නැහැ. පස්සෙ ප්රේමදාස මහත්තයා අපිට කිව්වා හරි ප්රමිතියට ගලක් හදන්න කියලා. අන්තිමට ඉන්දියාවට දෙන්නෙක් යවලා හරි ප්රමිතියට ගඩොල් නිපදවන තාක්ෂණය මෙහෙට ගෙන ආවා. ඒ විදිහට ගඩොල් පුච්චලා මිරිසවැටිය ගොඩනගන්න හදනවා. ඒත් පෙර වගේමයි. විවිධ බාධා එනවා. අනෙක ප්රේමදාස මහත්තයට මම දවස ගාණේ මේ ගොඩනැගීම ගැන වාර්තාවක් හදල අරින්න ඕන. ඒ කාලේ ප්රේමදාස ජනාධිපතිතුමාගේ උපදේශක හිමිනමකට උන්වහන්සේ බුරුමෙට වැඩි වෙලාවකදි හමු වූ භාවනායෝගී හාමුදුරුනමක් පවසා තිබුණා මිරිසවැටිය මීටපෙරත් ගොඩනගන්න ගියාට බැරි වුණු බව. ඒ මෙතනට අරක් ගත්ත යක්කු ඉන්න නිසා බව. මිරිසවැටිය යළි ගොඩ නඟන්න ඕන නම් මේ යක්කු ටික වෙන තැනකට යවන්න ඕනැ කියලා. ඒ වෙනුවෙන් මිරිසවැටිය චෛත්යයේ හතර කොන් තෝරලා එහි එක් තැනක පැය දොළහක් ඇතුළත ස්තූපයක් ගොඩනගලා එයට මේ යකුන් යවන්න ඕන කියලයි කිව්වේ. ඉතින් බැරිම තැන මම ප්රේමදාස මහත්තයට කිව්වා සර් මේ දේ අපි කරල බලමු කියලා. එතුමත් කැමැති වුණා. සාමාන්යයෙන් පුරාවිද්යා එකෙන් ආවට ගියාට ස්තූප හදන්න දෙන්නෙ නැහැ. ඒ බව හාමුදුරුවන්ට කීවිටම හාමුදුරුවො කිව්වේ හතර කොනේ බලන්න එවිට යම් සාධකයක් හමුවේවි කියලයි. ඒත් කොහෙ හොයන්නද මිරිසවැටියෙ කඩාගෙන වැටුණු ගඩොල් හැම තැනම. කොහොම හරි අඩි පහළොවක ස්තූපයක් හදන්නට පටන් ගත්තා. එයට ධාතූන්වහන්සේ නමක් පූජා කළේ එවකට සිටි දානපති යුවළක් වූ ඩී.පී ජයසිංහ යුවළ. පාන්දර පහට පටන් ගෙන හවස පහ වෙන කොට වැඩ නිම කර කොත පැළැන්දුවා. යකුන් ටිකට එයට යන්න කිව්වා. විශ්වාස කරන්න එයින් පසුව කිසිම බාධාවක් නැතුව දඩිබිඩි ගාලා මිරිසවැටියේ වැඩ නිම කළා.
මීට අමතරව දළදා මාලිගාවේ රන්වහල, රන්වැට වගේ ම නෙළුම් පොකුණ රඟහල හදන්නත් මගේ දායකත්වය මම ලබා දුන්නා. එදා මම කරපු දේවල්වල බොහෝ දේ සැකසුවේ මෙරට දීම තමයි. පිටරටවලින් මිලියන ගණන් දේවල් ගෙන එන්නට ඉඩ දුන්නේ නැහැ. බැරි ම දෙයක් මිසක මෙරට නිපදවා ගන්න පුළුවන් හැම දේම මෙරටදීම මම නිෂ්පාදනය කරගෙන යොදවා ගත්තා.
මිහින්තලේ ස්තූපයේ කොත පැළැන්දුවේ ඔබ?
එයත් හරි ආස්වාදජනක කතාවක්. මිහින්තලේ ස්තූඵය හදලා එයට කොත පැලැන්දුවේ 77 රජය බලයට පත් වුණාමයි. ඒ වෙනකොට ගුවන් හමුදාවට තිබුණා ඇන්ජින් දෙකේ හෙලි කොප්ටර් එකක්. එයින් බර ඔසවන්න පුළුවන්. අපි හදපු කොත කෑලිවලට ගලවන්න පුළුවන්. මේ කොත ටොන් එකහමාරක් පමණ බරයි. කෑලි කෑලි ගලවලා ගුවනින් රැගෙන ගිහින් තමයි කොත පැලැන්දුවේ. මට ම තමයි එය සිදු කරන්නට වුණේ. කොහොම හරි ලංකාවේ පළමු වතාවට තමයි ගුවනින් ඒ විදිහට හෙලිකොප්ටරයකින් ගිහිල්ලා කොතක් පැලැන්දුවේ.
සිත්මල් යාය
Silumina
