ඉතිහාසයේ මෙවැනි තුච්ඡ කුජීත අවසන් මහා තරගයක් තිබුණේ නැත.
සුරංගනා ලෝකයකට යන බව දන්වා බොහෝ දුරක් කැඳවගෙන පැමිණීමෙන් පසු අපට පෙන්නුවේ ක්රිකට් නොවේ. පිච් එක මැද කක්කා කළා වැනි වැඩකි. මේ අහවල් දෙයක් දැයි තවමත් කල්පනා කරමි.
වැස්ස නිසා තරගය පමා වෙනු ඇතැයි ටිකක් වෙලා නිදාගෙන සිට නැගිටනකොට පන්දු ඕවර 15.1 තුළ ලකුණු 50කට ශ්රී ලංකා කණ්ඩායමේ සියල්ලන් දැවී ගොස්ය.
කාසියේ වාසිය දිනා දසුන් අරගත් තීරණය පට්ටය. අපිට මේ තරම් හිතේ අමාරුව නම් රුපියල් 95000ක් දි ආසියානු කුසලාන අවසන් මහා තරගය බලන්නට ගිය උන්ට බඩ පලාගෙන අතුනුබහන්කන්නට නොහිතේනම් පුදුමය.
ඒ ගැහිල්ල ගහන්නට අපි ක්රිකට් කණ්ඩායමක් නඩත්තු කරන්නේ අහවල් දේකටදැයි සිතමි. පන්දුවට පහර දෙන්නට දසුන් ශානක තීරණය කරන්නට ඇත්තේ තණතිරු පිළිබඳ විශේෂඥයන්ගේත් උපදෙස් විමසා විය යුතුය. එසේනම් මේ තණතීරුවේ අලුත් දෙයක් සිදුවී නැත. පෝලිමට දැවී ගියේ කඩුල්ලෙන් ඉවතට යන පන්දුව තෝරා ගත නොහැකිව හැන්ද දාන්නට ගොසිනි. දසුන්ගේ නායකත්වයේ ඉනිම නිමා වූයේ ලකුණු නොලබා කඩුල්ල කුඩු වී යෑමෙනි.
කිසිම දෙයක් කියන්නට නැත. සාරාංශය මෙසේය.
ආවා – ගියා.. අවා – ගියා… මේ වගේ ක්රිකට් නම් උපන් තේකට දෑහට පේන්නට එපාය. නොදකින් නොදෝමකින්ය.
වැඩිම ලකුණු ලාභියා කුසල් මෙන්ඩිස්ය. ලකුණු 17ය. නොදැවී දුෂාන් හේමන්ත ලකුණු 13ය. අනිත් හැම එකාම ලකුණු 05 ට අඩුය.
මොහොමඩ් සිරාජ් ලකුණු 21කට කඩුළු 06ක් ය. හර්දික් පාණ්ඩ්යා ලකුණු 03කට කඩුළු 03ක් ය. ජස්ප්රිට් බුම්රා ලකුණු 23කට එක් කඩුල්ලක් ය.
මේ කෑල්ල කියා හැරී බලන විට කිසිම කඩුල්ලක් නොදැවී ඉන්දියාව ලකුණු 51 ලබාගෙනය. ඒ පන්දු ඕවර 6.1 තුළය. කඩුළු 10කින් පරාදය.
රෝහිත් මේ තුට්ටු දෙකේ ගැහැල්ලට උත්තර දෙන්න පිටියට ආවෙත් නැත. ශුබ්මන් ගිල් සමග පිටියට එව්වේ ඉෂාන් ක්රිෂාන්ය. පළමු පන්දු ඕවර තුනේ සාමාන්යය 10.42 ය. ශුබ්මන් ගිල් හතරේ පහර 06ක් සමග පන්දු 19ක දී ලකුණු 27කි. ඉෂාන් කිෂාන් පන්දු 18ක දී හතරේ පහර 3ක් සමග ලකුණු 23කි.
ඉන්දියාවත් සමග ලේසි නැති බව දැනගෙන සිටියෙමු. එහෙත් අප බලාපොරොත්තු වූයේ අඩුම තරමින් අවසන් මහා තරගයකට උචිත පරාජයකි.
අනේ දසුන්… ඇත්ත කියපන්. උඹලා මැච් එක විකිනුව ද?
