අහමදාබාද්හි නරේන්ද්ර මෝදි ක්රීඩාංගණයේ පැවැති උද්වේගකර අවසන් මහා තරගයේදී නවසීලන්තය පරාජයට පත් කරමින්, 2026 ICC පිරිමි විස්සයි-20 ලෝක කුසලාන ශූරතාව දිනා ගැනීමට ඉන්දියාව සමත් විය. මෙය ක්රිකට් ඉතිහාසයේ සුවිශේෂී සන්ධිස්ථානයක් සනිටුහන් කරයි.
මෙම ජයග්රහණයත් සමඟ ඉන්දියාව සිය තෙවැනි විස්සයි-20 ලෝක කුසලානය දිනාගත් අතර, එම ශූරතාව පිට පිට දෙවැනි වරටත් ආරක්ෂා කරගත් ලොව පළමු කණ්ඩායම බවටද පත් විය. මෙය අහඹු ජයග්රහණයක් නොව, ඉන්දීය ක්රිකට් පාලක මණ්ඩලය (BCCI), ක්රීඩකයින් සහ පුහුණු කාර්ය මණ්ඩලය එක්ව වසර ගණනාවක් තිස්සේ සිදු කළ කැපවීමේ සහ සූක්ෂ්ම සැලසුම්කරණයේ අස්වැන්නයි.
2024 ජයග්රහණයෙන් පසු ඇරඹි “Mission 2026”
ඉන්දියාවේ 2026 ලෝක කුසලාන ගමන ආරම්භ වූයේ 2024 වසරේ බාර්බඩෝස්හිදී ලෝක කුසලානය එසවූ මොහොතේ සිටමය. නායක සූර්යකුමාර් යාදව් හෙළි කළ පරිදි, පෙර ජයග්රහණයේ උණුසුම මැකී යාමටත් පෙර ඔවුන්ගේ අවධානය මීළඟ අදියර වෙත යොමු විය. “අපගේ 2026 ලෝක කුසලාන සූදානම 2024 ජයග්රහණයෙන් පසු වහාම ආරම්භ වුණා,” යැයි ඔහු පවසා සිටියේය. සාර්ථක වූ උපාය මාර්ග තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙන යමින්, නව පරීක්ෂණ සහ අත්හදා බැලීම් සිදු කිරීමට ඔවුන් කටයුතු කළහ. 2025 ශූරයන්ගේ කුසලානය සහ විස්සයි-20 ආසියානු කුසලානය හරහා ලැබූ අත්දැකීම්, තීරණාත්මක තරගවලදී පීඩනය පාලනය කිරීමට ඔවුන්ව ශක්තිමත් කළේය.
BCCI ආයතනය මෙහිදී ප්රධාන භූමිකාවක් ඉටු කළ අතර, දේශීය තරගාවලි සහ තරුණ වැඩසටහන් හරහා දක්ෂ ක්රීඩකයින් පිරිසක් (Player Pool) නිර්මාණය කිරීමට විශාල ආයෝජනයක් කළේය. මේ හේතුවෙන් ඕනෑම තත්ත්වයකට හැඩගැසිය හැකි, පිත්තෙන් මෙන්ම පන්දුවෙන්ද දස්කම් පෑ හැකි අතිරික්ත ක්රීඩක බලඇණියක් (Squad Depth) ගොඩනඟා ගැනීමට ඉන්දියාවට හැකි විය.
රෝහිත්-විරාත් යුගයෙන් පසු තාරුණ්යයට ඉඩ දීම
ප්රධාන පුහුණුකරු ගෞතම් ගාම්භීර්ගේ මඟපෙන්වීම යටතේ, ඉන්දියාව දැඩි ආක්රමණශීලී පිතිකරණ රටාවක් සහ නම්යශීලී පන්දු යැවීමේ විකල්ප කෙරෙහි අවධානය යොමු කළේය. ගාම්භීර් මෙම ජයග්රහණය සචින් තෙන්ඩුල්කාර්, රාහුල් ද්රාවිඩ් සහ VVS ලක්ෂ්මන් වැනි පූර්වගාමීන්ගේ කැපවීමට ගෞරවයක් ලෙස නම් කළේය.
මෙම උපායමාර්ගික සැලසුමේ වඩාත්ම අභියෝගාත්මක පියවර වූයේ රෝහිත් ෂර්මා සහ විරාත් කෝලි වැනි දැවැන්ත ක්රීඩකයින් 2024 ජයග්රහණයෙන් පසු විස්සයි-20 පිටියෙන් සමුගැනීමත්ය. එම සමුගැනීමේ අර්ථය වූයේම 2026 ලෝක කුසලානය ජයග්රහණය කිරීමට අවශ්ය ජවසම්පන්න තාරුණ්යයයට ඉන්දීය කණ්ඩායම් ප්රවේශය ලබා දීමය.
විරාත් සහ කෝලි ලංකාවේ මේ වනවිට හිටියානම් ඔවුන් ක්රිකට් දිවියට සමු දෙන්නේ අඩුම තරමින් අවුරුදු 50ත් පසු වූ පසුය. ඒ තරම් වූ සාධනීය ක්රීඩාවක් ඔවුන් කරමින් සිටියහ. ඔවුන් දෙදෙනා ඊලඟ ලෝක කුසලාන ජයග්රහණයේ ඉන්දීය සැලසුම් අනුව කණ්ඩායමෙන් ඉවත් වන්නේ ඔවුන් දෙදෙනා සිය උපරිම දක්ෂතා අතර සිටියදීමය.
ඒ වෙනුවට ඉන්දීය තේරීම් කමිටුවට විශ්වාස තැබිය හැකි නවක ක්රීඩක පිරිසක් වූහ. එම අවස්ථාව ඔවුන් නිර්මාණය කළහ. මෙහිදී BCCI ආයතනය හුදෙක් ජනප්රියත්වය මත පදනම් නොවී, විස්සයි-20 ආකෘතියට අවශ්ය ඉහළ ප්රහාරාත්මක වේගය (Strike Rate) පවත්වා ගත හැකි තරුණ ක්රීඩකයින් කෙරෙහි විශ්වාසය තැබීය. අයි.පී.එල්. (IPL) තරගාවලිය හරහා හඳුනාගත් අභිෂේක් ෂර්මා සහ යශස්වි ජයිස්වාල් වැනි ක්රීඩකයින්ට ජාත්යන්තර අත්දැකීම් ලබා දෙමින්, රෝහිත් සහ විරාත් වැනි ප්රවීණයන් ගොඩනැඟූ පදනම මත නවීන පන්නයේ ආක්රමණශීලී පිතිකරණ රටාවක් ගොඩනැඟීමට කළමනාකාරීත්වය සමත් විය.
දක්ෂතා මත පදනම් වූ දැඩි තීරණ සහ අවසන් සංයුතිය
අවසන් සංයුතිය සකස් කිරීමේදී පාලක මණ්ඩලය සහ පුහුණුකරු ගාම්භීර් අනුගමනය කළේ “දක්ෂතාවට පමණක් ප්රමුඛතාව” දීමේ දැඩි ප්රතිපත්තියකි. එහිදී ඇතැම් ප්රබල පිතිකරුවන් දක්ෂතා අතර නොසිටි අවස්ථාවලදී ඔවුන් කණ්ඩායමෙන් ඉවත් කිරීමට ගම්භීර් තීරණාත්මක ලෙස පියවර ගත්තේය. ලෝක කුසලානයට පෙර පැවැති ද්විපාර්ශ්වික තරගාවලි වලදී විවිධ සංයුතීන් අත්හදා බැලූ අතර, අවසානයේදී පිත්තෙන් මෙන්ම පන්දුවෙන්ද දායක විය හැකි තුන් ඉරියව් ක්රීඩකයින්ගෙන් සමන්විත සමබර කණ්ඩායමක් තෝරා ගැනුණි.
මෙම සැලසුම කෙතරම් සාර්ථක වූයේද යත්, ප්රධාන ක්රීඩකයින් ආබාධවලට ලක් වූ අවස්ථාවලදී පවා ඔවුන්ට නොදෙවැනි දස්කම් පෙන්විය හැකි ආදේශක ක්රීඩකයින් (Bench Strength) සූදානමින් සිටීම ඉන්දියාවේ මෙම දෙවන ලෝක කුසලාන අභිෂේකයට මඟ පෑදීය.
සූර්යකුමාර් යාදව් ප්රමුඛ පිතිකරණ බලඇණිය සහ ජස්ප්රිට් බුම්රා ප්රමුඛ පන්දු යැවීමේ බලඇණිය මෙම ජයග්රහණයේ ප්රධාන කුළුණු විය. ශ්රී ලංකාව සමඟ එක්ව තරගාවලිය සත්කාරකත්වය දැරීම ඉන්දියාවට විශාල වාසියක් වූ අතර, විශේෂයෙන්ම නරේන්ද්ර මෝදි ක්රීඩාංගණය වැනි තමන්ට හුරුපුරුදු තණතිලි මත ඔවුන්ගේ දස්කම් උපරිම විය.
එංගලන්තයට එරෙහිව පැවැති තීරණාත්මක අවසන් පූර්ව තරගයේදී සහ නවසීලන්තය සමඟ පැවැති අවසන් තරගයේදී ඔවුන් පෙන්වූ මානසික ශක්තිය සහ සැලසුම් සහගත ක්ෂේත්ර රක්ෂණය ලෝක මට්ටමේ ප්රශංසාවට ලක් විය.
ජාතික උත්සාහය සහ මව්බිමේ වාසිය: අතීත පරාජයන් ජය ගැනීම
මෙම ජයග්රහණය හුදෙක් කණ්ඩායමේ ජයග්රහණයක් නොව සමස්ත ඉන්දියාවේම සාමූහික ප්රයත්නයකි. 2023 එක්දින ලෝක කුසලානයේ අවසන් තරගයේදී අහමදාබාද්හිදී අත්විඳි වේදනාකාරී පරාජය, මෙවර ඔවුන්ගේ ජයග්රහණයට ප්රධාන පෙළඹවීමක් විය. යාදව් පැවසූ පරිදි එය “රවුමක් සම්පූර්ණ කිරීමක්” (Full Circle) වැනිය. ලක්ෂයකට අධික ක්රීඩා ලෝලීන්ගේ ඔල්වරසන් හඬ මැද, මව්බිමකදී විස්සයි-20 ලෝක කුසලානයක් දිනාගත් පළමු කණ්ඩායම ලෙස ඉන්දියාව ඉතිහාසයට එක් විය.
අතුල් වස්සන් වැනි විශේෂඥයින් පෙන්වා දුන්නේ, ක්රීඩකයින්ගේ දස්කම් හදිසියේ පසුබෑමකට ලක් වුවද, කළමනාකාරීත්වය ඔවුන් කෙරෙහි තැබූ විශ්වාසය සහ සැලසුම් වෙනස් නොකර ඉදිරියට යාම මෙම සාර්ථකත්වයේ රහස බවයි.
ඉන්දියාවේ 2026 ලෝක කුසලාන විජයග්රහණය යනු දිගුකාලීන සැලසුම්කරණය, තාක්ෂණික නවෝත්පාදනය සහ සාමූහික ජාතික හැඟීමේ අගනා සාක්ෂියකි. මේ මොහොත වනවිට ඉන්දියාව මගුල් ගෙයකි. රට පුරා උත්සව සිරි ගෙන ඇත.
ඉන්දියාව මගුල් ගෙයක් වෙද්දී ලංකාවට මොකද වුණේ?
එසේ වන්නේ අපට ක්රිකට් එපා වී ඇති පරිසරයක් තුළය. තමන්ගේ පුද්ගලික අභිලාෂයන් මත කෙරෙන ක්රීඩකයින් තෝරා ගැනීම, ක්රීඩකයින් විසින් මුදල් දී ගොඩ නගන සමාජ මාධ්ය කැම්පේන්වල බලපෑමට නතු වීම, පුද්ගලික අභිලාෂයන් මත ක්රීඩකයින්ට දක්වන විශේෂ සැලකීම, ආගමික කල්ලියක් ගොඩනගාගෙන ඒ කල්ලියේ බලපෑමට ක්රීඩාවේ සැබෑ හැකියාවන් පාවා දීම, ක්රිකට් ක්රීඩකයින්ගේ කළමනාකරුවන් හරහා සිදුකරන විශාල මූල්ය ගනුදෙනු හරහා සිදුකරන බවට විශ්වාස කරන බලපෑම මෙන්ම ශ්රී ලංකා ක්රිකට් පාලනයේ නින්දාසහගත හැසිරීම් සහ රජයට සහ රාජ්යයට වග නොකියන වඳුරු කුණුහරපයක් බවට ක්රිකට් පරිපාලනය අපට උරුම කර දී ඇත්තේ කවදාවත් යළි ඔසවා තැබිය නොහැකි තැනට කුඩුපට්ටම් වුන ක්රීඩාවකි.
මේ ක්රමය වෙනස් නොවන්නේ නම් කණ්ඩායම් හැඟීමක් නැති, විනයක් නැති, තමන්ගේ වගකීම සම්බන්ධව අවබෝධයක් නැති, තමන්ගේ ශාරීරික යෝග්යතාවය කෙරෙහි වගනොකියන ලොන්තයන් පිරිසක් සමග ක්රිකට් වළලා දැමීම සඳහා හිත හදා ගන්නවා හැර ජාතියට වෙනත් විකල්පයක් නැත.
